Uitvaart: crematie

Als wij een rouwkaart ontvangen er uitgenodigd worden voor een crematie, dan vinden wij dat helemaal niet vreemd, sterker nog, het is tegenwoordig de eest gekozen wijze, waar mensen voor kiezen na hun dood. Dit is niet altijd zo geweest. Vanaf ongeveer de 13e eeuw was het begraven van lijken volledig ingeburgerd in sommige gebieden was er zelfs een verbod op het verbranden van lijken. Deze gedachtewijze is vooral ingegeven door de toenmalige Katholieke kerk, die vond dat het verbranden van lijken duivels en niet in overeenstemming met de Bijbel. Degenen die dan in die tijd op een brandstapel eindigden, waren vaak ook mensen die zich met 'duivelse'' praktijken bezig gehouden zouden hebben zoals heksen. 

De opkomst van cremeren

Halverwege de 19e eeuw, ontstond er vooral vanwege slechte hygiënische omstandigheden de behoefte om weer na te denken over crematie. In 1874 werd in Nederland de 'Vereeniging tot invoering der lijkverbranding' opgericht. Deze vereniging wilde weer dat crematie zou worden ingevoerd in Nederland. Uiteindelijk zou het tot 1913 duren voordat in Westerveld het eerste crematorium werd gebouwd en in 1914 het eerste lijk werd verbrand. Dit alles was wettelijk nog niet geregeld en dus strafbaar, maar werd gedoogd door de overheid. Pas in 1955 werd crematie pas echt gelegaliseerd, maar wel als men in het bezit was van een speciaal codicil en ook een tweede lijkschouwing bleef noodzakelijk. Uiteindelijk pas in 1991 werden deze zaken afgeschaft en werd cremeren volledig gelijkgesteld aan begraven. Vanaf 2003 overstijgt het aantal crematies het aantal begrafenissen. In 2016 liet 63% van de overledenen zich cremeren (bron: CBS).

Wat zijn de procedures bij een crematie?

Na overlijden is er een termijn van minimaal 36 uur en maximaal 6 dagen om het stoffelijk overschot te cremeren. Het cremeren dient uitsluitend te gebeuren in een crematorium. Een crematie in de open lucht is uitdrukkelijk verboden. Voordat een stoffelijk overschot de oven ingaat, wordt altijd een eventuele pacemaker verwijderd, wegens ontploffingsgevaar. Verder zijn er niet echt eisen. Aan implantaten, protheses, kleding en sieraden, worden niet echt eisen gesteld. Op de kist wordt een vuurvast steentje gelegd met een registratienummer. Dit steentje blijft tezamen met de as na crematie over, zodat er nooit twijfel is over de identiteit van de overledene. Het as en het identificatiesteentje wordt na crematie in een gesloten urn afgegeven aan de familie, die er dan over kan beslissen wat men met de as doet. Er zijn diverse mogelijkheden, waarbij uitstrooien de meest gekozen methode is. Maar de as in een fraaie sierurn thuis neerzetten of op een kerkhof stallen is ook een veel gekozen optie.

Voor meer informatie spreek met Hulzebus Uitvaartverzorging / Ardante.


Delen